Search

Outlaw Pete

Can you hear me?

7 Weken

Zaterdag is het alweer zeven weken geleden dat ik ben aangekomen in Turkije en ook bijna 7 weken sinds mijn laatste update. Ik heb in de tussentijd ontzettend veel meegemaakt.

De dag na mijn aankomst begon de introductieweek meteen. Bilkent University is echt een wereld van verschil vergeleken met Malmö Högskola. Een ontzettend grote campus, waar ik meteen al verdwaald was. Gelukkig was ik met behulp van een taxi toch nog op tijd voor het begin: een Turks ontbijt en een welkomstwoord. Hierna kregen we een rondleiding op de campus en wat practische informatie en werd de introductie afgesloten met een luxe borrel.

Verder bestond de introductieweek onder anderen nog uit een bezoek aan het Anatolisch Museum, waar ik dankzij een lange rij niks van gezien heb en een bezoek aan het mausoleum van Atatürk. Het mausoleum heb ik helaas gemist dankzij een typisch Turks diner de avond ervoor: vis en rakı; een anijslikeur. Ook was een bezoek aan Beypazarı, een stadje 100km verderop, onderdeel van de introductie. Hier heb ik helaas maar weinig van meegekregen omdat ik me die dag hondsberoerd voelde en beter thuis had kunnen blijven.

Na het weekend begonnen de lessen. Het eerste vak, Diplomatic Language and Translation, moest ik direct laten vallen, aangezien vak geen vertaling van informeel naar diplomatiek inhield, maar van Turks naar Engels. Ook Turks heb ik helaas moeten laten vallen, aangezien de desbetreffende professor geen woord Engels sprak (hij had een andere student meegenomen om te vertalen) en alleen “sehr gut” kon zeggen als je iets goed herhaalde. Jammer maar helaas.

Qua lesgeven verschilt Turkije niet heel veel van Zweden. De grootste verschillen zijn de aanwezigheidplicht bij veel vakken. Dit houdt in dat je een verzuim van tussen de 20% en 50% mag hebben, afhankelijk van het vak, anders mag je het eindexamen niet maken. Een ander groot verschil is dat alle 5 de vakken paralel gegeven worden, in plaats van in clusters van 5 tot 10 weken één vak. Dit houdt vooral in dat het erg lange dagen zijn en een hoop stof in één keer.

Gelukkig heb ik nog wel wat tijd gehad om te reizen. Een paar weken geleden ben ik naar Pamukkale geweest, in het zuiden van Turkije. Hier is een natuurlijke waterbron met kalkrijk water, waardoor de berg wit gekleurd is, erg bijzonder om te zien. Ook zijn hier nog ruines uit de Romeinse tijd te zien, ontzettend gaaf om deze dingen nu eens in het echt te zien.

De week hierna hadden we een week vrij vanwege het offerfeest. Ik ben toen met een groep naar Istanbul geweest, en heb hier min of meer mijn vakantie van 3 jaar geleden herhaald. Ondanks dat ik alles al eens gezien had, wat het toch erg leuk om nog een keer te zien.

Afgelopen week hadden een gast uit Polen op bezoek in de flat en met haar heb ik eindelijk ook een beetje de toerist in Ankara uit kunnen hangen (voor zover dat mogelijk is). Ik heb toen eindelijk het mausoleum bezocht, erg apart om te zien. Daarnaast heb ik ook de oude stad bezocht, vanaf hier heb je een spectaculair uitzicht over de stad.

Tot zover een korte samenvatting van de eerste zeven weken. Ik zal proberen om er nu wat minder lang tussen te laten zitten. Foto’s volgen nog, ik heb nog geen tijd gehad om een goede selectie te maken.

Advertisements

Aangekomen in Ankara

Gisteren was het dan eindelijk zover: Tijd voor vertrek. Mijn vlucht naar München vertrok al om 7:40, dus het was een bijzonder kort nachtje, met amper slaap. Eénmaal bij het vliegveld aangekomen mijn koffer ingecheckt. Deze was precies op de limiet van 23 kilo, geen grammetje meer, dus dat scheelde weer wat geld. Daarna zijn we nog even met zijn allen een kopje koffie gaan drinken en toen was het tijd voor afscheid. Na de controle was het maar 20 minuutjes wachten en toen vertrok ik. Ook nu weer een technisch probleem in de cockpit (een behoorlijk déjà vu naar twee weken geleden), maar nu vertrokken we wel. Geen lekker idee. De vlucht naar München verliep verder probleemloos. Ik had daar een overstap van 9½ uur, dus dat gaf mij mooi de kans om even de stad in de gaan en een beetje rond te lopen. Veel bijzonders heb ik niet gedaan: alleen een beetje bier drinken (je bent tenslotte in Duitsland, waar bier goedkoper is dan frisdrank) en mijn langverwachte McRib gegeten. Eén van de lekkerste broodjes van McDonald’s die helaas (of misschien maar goed ook) bijna nergens te krijgen is. Ook ben ik tijdens mijn wandeling nog een ontzettend mooi kerkje tegengekomen die ik tijdens mijn vorige bezoek aan München gemist heb.

Terug bij het vliegveld heb ik mijn stoel in het vliegtuig naar Ankara nog veranderd. Ik was aanvankelijk bij de vleugel neergezet, waar geen klap aan in omdat je geen donder ziet. Uiteindelijk zat ik op de achterste rij en had ik de hele rij voor mezelf. Winning om Charlie Sheen maar eens te citeren. Op het vliegveld nog wat gratis espresso genomen (bedankt Lufthansa) om de rest van de dag door te komen en een beetje zitten internetten. Daarna maar door de paspoortcontrole en weer het vliegtuig in. Na een goede anderhalf uur vliegen, vlogen we langs Istanbul, echt een ongelooflijk gaaf gezicht. Dan pas zie je hoe groot die stad is. Ik heb nog gepoogd een foto te maken, maar die zijn helaas allemaal mislukt.

Een half uurtje later gingen we al landen voor Ankara. Ik had een uur ingeplant voor de douane en de bagage, maar het vliegveld van Ankara bleek gelukkig een stuk kleiner te zijn, dan het vliegveld van Istanbul. Met 5 minuten was ik al langs de douane en een minuut of tien later liep ik al met mijn bagage Turkije binnen. Perfect! Vervolgens wat contant geld opgenomen en een taxi naar het centrum genomen. Je merkt meteen dat je in Turkije zit aan de rijstijl, 150 km/h op een stuk waas 90 is toegestaan. Zo ben je wel lekker snel op de plaats van bestemming. In het hotel aangekomen heb ik nog even met het thuisfront gechat, even gedoucht en toen lekker naar bed. Uiteindelijk was ik te laat wakker voor het ontbijt, maar dat was gelukkig geen probleem. Speciaal voor mij was er nog een heel bord ontbijt klaargemaakt. Ik kan je zeggen dat je je knap opgelaten voelt als je daar in je eentje zit. Daarna mijn tas weer opnieuw ingepakt, op weg naar het appartement waar ik tijdens mijn verblijf een kamer huur. Het kostte de taxi-chauffeur nog de nodige moeite om uit te vogelen waar het was, maar uiteindelijk ben ik toch netjes op de plaats van bestemming aangekomen. Het is verder een nette kamer, waar alles staat wat ik nodig heb: een bed, een bureau, 2 kasten, een bureaustoel en nog een comfortabele stoel. Helemaal niks mis mee. Wat ook erg fijn is, is dat het maar 5 minuutjes lopen is naar de shuttle-bus die naar de universiteit gaat.Dat is ook wel erg fijn. Inmiddels ben ik helemaal uitgepakt en nu gaat mijn Turkse avontuur dan echt beginnen. Morgen is het gelijk al zover op de universiteit. Ik kijk er echt ontzettend naar uit!

http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=124984
Klik op een foto voor een vergroting en meer informatie

De laatste loodjes

Er is alweer een geruime tijd verstreken sinds mijn laatste update. Er is sinds die tijd een hoop gebeurd. In ben ik naar Malmö geweest met mijn broer. In de eerste plaats voor de concerten van Robbie Williams in Kopenhagen, maar ook om een beetje vakantie te vieren.

We hebben best nog een hoop gedaan, een dag “Öresund Rundt”, waarmee je met het openbaar vervoer de Sont rond kunt reizen en onbeperkt stoppen. Wij hebben het gehouden bij een, heel korte, stop in Lund, Helsingborg, Helsingør en een korte stop in Kopenhagen. Een aanrader om eens te doen! Verder hebben we het rustig aan gedaan en het bij een middag Malmö en de concerten gehouden.

‘s-Maandags kreeg ik al bericht dat ik mijn paspoort kon ophalen bij het postagentschap in Malmö. Dit moest voor 1 augustus gebeuren, dus ik had geluk net op dat moment in de buurt te zijn. Uiteraard heb ik mijn paspoort meteen dinsdags opgehaald en tot mijn grote blijdschap bleek er een visum in te zitten: weer een zorg minder! De dag erna zijn we weer terug naar Uppsala gegaan, met een auto vol spullen die ik niet achter wilde laten voor tijdens de onderverhuur van mijn appartement.

En kleine 2 weken later zijn we nogmaals afgezakt naar het zuiden; ditmaal met het hele gezin. Ook nu hebben we weer rondgereisd in Skåne en hebben we onder anderen Ystad, bekend uit Wallander, bezocht. Aan het eind van de week nog even mijn appartement goed schoongemaakt, zodat mijn huurder er met goed fatsoen in kon trekken. Afgelopen zondag ben ik daarom nog één laatste keer naar Malmö geweest voor de sleuteloverdracht. Helaas ging dit niet zonder slag of stoot, aangezien het vliegtuig waarmee ik zou gaan kapot ging en ik drie uur op de volgende vlucht moest wachten. Hierdoor bleef er te weinig tijd over om mijn terugvlucht te halen en was ik genoodzaakt vanaf Kopenhagen terug te gaan. Kan gebeuren, maar enige hulp van de SAS had wel aardig geweest.

Voor wat betreft woonruimte in Ankara: Dat is ook niet vlekkeloos verlopen. Ik had een kamer gevonden, maar de verhuurder mailde onlangs plots dat er nog meer gegadigden waren en dus kwam alles op losse schroeven te staan. Uiteindelijk heb ik een andere kamer gevonden tegen een veel lagere huur in dezelfde wijk, dus in dat opzicht ben ik alleen maar blij.

Sluit ik af met een kleine selectie foto’s van de afgelopen weken. Nu nog maar twee weken te gaan tot mijn Turkse avontuur begint!

http://www.flickr.com/apps/slideshow/show.swf?v=124984
Klik op de foto’s voor een vergroting en meer informatie.

Boek:Tatiana de Rosnay – Haar naam Was Sarah (2007)

Sarah 10-jarig is een Joods meisje die samen met haar Poolse ouders en jongere broertje in Parijs woont ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Tijdens de grote razzia van 1942 waarbij ruim 13.000 Joden naar het Vélodrome d’Hiver gebracht wordenom daarna gedeporteerd te worden, verstopt Sarah haar broertje in een kast, terwijl zij en haar ouders meegenomen worden…
Zestig jaar later doet Julia Jarmond, een Amerikaanse journalist in Parijs, onderzoek naar de razzia en stuit daarbij op een goed bewaard familiegeheim met grote gevolgen.

Boeken die zich afspelen tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn er natuurlijk genoeg, in dat opzicht is Haar naam was Sarah geen uitzondering. Wat dit boek voor mij de moeite waard maakte was het gegeven dat het zich afspeelde tijdens een relatief onbekend onderdeel van de oorlog, namelijk de razzia in 1942. Een sterk onderdeel vond ik dat de razzia werd beleefd vanuit het oogpunt van Sarah. Op een bepaalde manier komen de gruwelijk uit de oorlog harder aan vanuit het oogpunt van een kind. Tatiana de Rosnay is er in geslaagd dit op een realistische manier te verwoorden.

Daarnaast is er de verhaallijn van Julia Jarmond, die onderzoek doet naar de razzia. Door deze verhaallijn worden een hoop gebeurtenissen uit 1942 verduidelijkt. Deze verhaallijn werkt samen met de flashbacks naar 1942 beetje bij beetje naar een climax waarin alle stukjes samenvallen. Minpuntje bij de flashbacks vond ik wel dat Sarah constant omschreven werd als het meisje, waardoor de flashbacks iets afstandelijks hadden, maar dat is slechts een klein smetje op een voor de rest geweldig boek die ik iedereen van harte aan kan raden.

Voorbereidingen

Vandaag ben ik, na een eerdere mislukte poging vanwege ontbrekende documenten, weer naar de Turkse ambassade geweest voor mijn studievisum. Mooi kunnen combineren met een middagje Stockholm, niet verkeerd met het prachtige weer dat we vandaag hadden (zo om en nabij 30 graden, Zweden is heus niet altijd koud!).

De planning was om rond 14 uur bij de ambassade te zijn (de consulaire afdeling was tussen 14 en 15 geopend, dus goede planning was geboden), maar we waren helaas iets verkeerd gelopen. Ik dacht toen de hulp van Google Maps in te schakelen, iets wat normaal gesproken ook voor wandelroutes geen probleem is. Helaas dacht Google hier uitgerekend vandaag anders over en dacht behulpzaam te zijn door een veerpont-verbinding in de wandelroute te verwerken; op zich niet zo erg, ware het niet dat de oversteek van slechts een paar minuten ruim € 5,- moest kosten. Weer helemaal teruggelopen waar we vandaan kwamen en uiteindelijk met een gigantische omweg toch nog redelijk op tijd bij de ambassade.

Bij de ambassade liep alles dit keer van een leien dakje: ik werd snel en vriendelijk geholpen, alle documenten klopte, helemaal top dus. Ik kon tot betaling overgaan: “Helaas, je kunt niet met kaart betalen. Aan de overkant zit een pinautomaat, het is maar een klein stukje lopen”. Weer terug naar buiten dus om deze pinautomaat te zoeken. Deze bleek helaas onvindbaar. Na ongeveer 10 minuten zonder succes gezocht te hebben, had ik nog maar een klein kwartier tot sluitingstijd. Uiteindelijk ben ik maar uit pure frustratie een winkel ingegaan en heb aldaar een blikje drinken gekocht en het benodigde bedrag bij-gepint. Vervolgens bijna terug gerent naar de ambassade en uiteindelijk klokslag 15 uur is mijn visum-aanvraag, letterlijk op de valreep, in behandeling genomen. Nu hopen dat alles goed gaat en mijn volgende bezoek aan de ambassade slechts is om mijn paspoort weer op te halen, dan kan ik ook eindelijk de vlucht boeken.

Blog at WordPress.com.

Up ↑